Punktem wyjścia dla mojej twórczości jest ludzkie ciało- jego fragment, ślad lub zarys. Realizacje nie odwołują się do anatomii w sensie dosłownym, lecz do doświadczenia cielesności rozumianej jako materia podlegająca przemianom, napięciom i stopniowej destrukcji. Ciało obecne w moich pracach jest ciałem zredukowanym- pozbawionym pełnej integralności, sprowadzonym do fragmentu, który to staje się nośnikiem znaczeń. W swojej praktyce staram się łączyć różne media i techniki: rzeźbę, rysunek i akwarelę- traktując je jako spójne narzędzia do eksploracji relacji między materią, formą i przestrzenią.

Moje realizacje koncentrują się na badaniu kondycji współczesnego człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem napięć związanych z cielesnością i doświadczeniem męskości.

W rzeźbie pracuję głównie z woskiem, drewnem i tkaniną, choć często wracam również do pracy z gipsem. Fragmentaryczne formy tworzonych przeze mnie obiektów, o wyraźnej fakturze i kolorze – który również jest dla mnie istotnym elementem pracy twórczej – stają się zapisem napięć obecnych w samej materii i próbą dotarcia do istoty formy. Obiekty zachowują echo anatomii, lecz pozostają oderwane od dosłownego przedstawienia ciała, nabierając autonomii i nowego znaczenia. Nie chodzi w nich o deformację dla efektu, lecz o uchwycenie momentu, w którym forma traci stabilność a także, o prawdę ujawniającą się nie w idealnym kształcie, lecz w jego naruszeniu.

W rysunku centralną rolę odgrywają plama, linia oraz napięcie, jakie powstaje w ich wzajemnym przenikaniu. Pracuję głównie w technice akwareli, która pozwala budować formę laserunkiem oraz włączać element przypadku i częściowej utraty kontroli nad medium. Linia może porządkować, przecinać lub podkreślać fragmenty kompozycji, natomiast plama staje się nośnikiem rytmu i ciężaru. Cielesność w moich rysunkach nie jest przedstawiana wprost, lecz sugerowana – obecna w powidoku. Podobnie jak w rzeźbie, staram się badać nie kształt idealny, lecz jego echo i ślad.