Twórczość Myszkowiak powstaje w obszarze, w którym rzeźbiarski warsztat, cielesność i codzienne doświadczenie współistnieją i wchodzą w dialog. Artystka operuje klasycznymi materiałami rzeźbiarskimi drewnem, metalem, tworzywami sztucznymi – łącząc je z obiektami codziennego użytku, co pozwala jej korzystać z ich zasobu znaczeniowego i wywoływać nowe sensy, skojarzenia.
Zależy jej na wypowiedzi poprzez materiał i jego cechy fizyczne oraz znaczenia kulturowe. Centralnym wątkiem jej praktyki jest eksploracja osobistych doświadczeń, takich jak życie z atopowym zapaleniem skóry czy obserwacja własnego bycia w świecie, które stają się punktem wyjścia do refleksji nad dyskomfortem, zachwytem i cielesnością. Jej prace – rzeźby, instalacje i rysunki – są wynikiem intensywnego wrażenia lub refleksji, często operują w polu ambiwalencji, prowokując zarówno odczucia niepokoju, jak i zachwytu.
Artystka pracuje w obrębie bogatej sieci odniesień kulturowych, czerpiąc inspiracje z literatury, poezji i muzyki, które stają się integralną częścią jej praktyki. Zdarza się, że tytuły jej prac pochodzą z tekstów literackich lub utworów muzycznych, wplatając w dzieło dodatkowy wymiar semantyczny. Przykładem jest rzeźba Jestem, a trochę mnie nie ma, której tytuł został zaczerpnięty z utworu mięsień Joanny Longić (Tęskno), a jej struktura wizualna odwołuje się do nomenklatury świata muzycznego – głośne versus głuche wizualnie (awers/rewers).
Praktyka artystki kładzie duży nacisk na warsztat jako przestrzeń eksperymentu i nośnik znaczeń. Materia rzeźbiarska nie jest jedynie surowcem do formowania obiektów, lecz medium. Myszkowiak szuka możliwie najodpowiedniejszego sposobu tworzenia do danego zagadnienia, co prowadzi ją do częstego odkrywania, ale też odsuwania na bok opanowanych już technik. Tka z metalu, szyje z papieru, strzępi drewno – to wszystko w obliczu jej prac wydaje się niezbędne i na miejscu; wpływa też znacząco na sensoryczny i intuicyjny odbiór jej rzeźb.