Krzysztof Mętel

Jestem zainteresowany zagadnieniami procesu twórczego, gestu malarskiego oraz relacją między malarstwem a dyskursami pozamalarskimi. W swojej pracy posługuję się montażem i zapożyczeniami. Często pracuję z przedmiotami znalezionymi – obiektami o niepewnym statusie, takimi jak nasłoneczniona wojskowa plandeka lub ilustracja w paszporcie biometrycznym, stanowiąca tło dla ledwo dostrzegalnych pieczęci celnych. Bardzo lubię proces znajdowania form odpowiednich dla wybranego tematu lub materiału, z którym pracuję. Właśnie dlatego moje prace łączą się w serie, które są obramowane określonym tematem, motywem przewodnim lub rozwiązaniem formalnym. Nie jestem przywiązany do jednego sposobu obrazowania, ale w pozornie różnych seriach można dostrzec wspólne wątki.

Jestem poruszony cudzym wysiłkiem, który poszedł na marne. Pochodzę z miasta, które było wielokrotnie niszczone i utraciło wiele cennych zabytków, dlatego zawsze z czułością patrzę na wszelkie ruiny i ślady cudzej pracy. Obecnie w swojej twórczości wykorzystuję nieudane i odrzucone obrazy. To kolejny etap pracy z ocalałymi obiektami, ale tym razem obrabianymi przez innych malarzy, choć moje własne nieudane płótna dopełniają tę kolekcję. Ingerując w ich kształt, format lub kompozycję i dodając kolejne warstwy malarskie – ale zawsze pozwalając na dostrzeżenie śladów pierwotnych rozwiązań – dochodzę do stanu, w którym chwiejne konstrukcje zaczynają się stabilizować. Pewnym punktem odniesienia dla tych działań jest sport, który kiedyś uprawiałem wyczynowo. Praktykę konfrontowania dzieł dotkniętych porażką porównuję do biegu sztafetowego, kolejnej próby po pierwszym nieudanym podejściu lub wygrania meczu w doliczonym czasie gry. Najnowsze prace eksplorują tematy wspólne dla sportu i sztuki: widowisko, sukces i porażka, dyscyplina, rywalizacja i arbitraż.

Moją twórczość charakteryzuje silna kontekstualizacja podejmowanych działań i tematów oraz koncentracja na tym, co zazwyczaj znajduje się na peryferiach pola widzenia i co łatwo przeoczyć. Lubię ironię i podkreślanie intertekstualnego charakteru malowanych przeze mnie obrazów, a także problematyzowanie kwestii autorstwa i oryginalności lub unikalności dzieła sztuki.

krzysiek.m.metel@gmail.com

Krzysztof Mętel (ur. 1993) – absolwent malarstwa (2018) oraz studiów doktoranckich (2021) na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. W trakcie studiów uczestniczył w wymianie studenckiej z Shanghai Normal University. Pierwszą wystawę indywidualną Anestetyki – zaprezentował w wynajętym gabinecie lekarskim, w przychodni NZOZ Plac Kolegiacki w Poznaniu. Był rezydentem w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku (2019). W 2021 roku wraz z Mateuszem Piestrakiem założył artist run space Pani Domu. W 2024 obronił pracę doktorską pod tytułem Montaż. Autor książki „Każdy kończy, kiedy mu się podoba” (Galeria Sztuki Współczesnej w Opolu & Disastra Publishing, Poznań 2024). Książka składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera teksty poświęcone najnowszemu cyklowi prac, katalog oraz fotografie z wystaw. Część druga to dziewięć obszernych dialogów z uznanymi twórcami młodej generacji. Dialogi koncentrują się wokół praktyki asamblażu, kolażu i montażu w twórczości rozmówców. Obecnie pracuje na uczelni macierzystej.

Przewijanie do góry