Martyna Rzepecka jest graficzką i artystką wizualną. Tworzy w tradycyjnych technikach graficznych (głównie druk wypukły), poszerzając swoje działania o obiekty dotykowe oraz instalacje. Fascynuje ją cielesność i ciało jako obiekt, które stanowi wizualną inspirację i które w swoich rysunkach oraz grafikach wielokrotnie dekonstruuje i przekształca. Swoje linoryty nazywa ciałorytami.

Artystka od początku konsekwentnie skupia się na fragmencie oraz pozbawianiu przedstawień figuratywnych konkretnego portretu, podejmując próbę odejścia od dosłowności na rzecz budowania napięcia związanego z odczytywaniem jej prac. Obecnie w działaniach artystycznych koncentruje się na kontekście kobiecej cielesności.

W jej praktyce istotną rolę odgrywa również obserwacja i obecność ciała w procesie graficznym oraz to, jak zmienia się ono na przestrzeni lat. Zamiłowanie do fechtunku Martyny Rzepeckiej naturalnie przenika się z jej działalnością artystyczną. Od 2023 roku, pracując nad projektem „Left Hand Exercises”, skupia się na aspekcie obecności i eksploatacji własnego ciała w procesie twórczym i treningach szermierki — przekuwając ograniczenia fizyczne w nową wartość artystyczną.

W twórczości Rzepeckiej istotną rolę pełni także rysunek, który jest początkiem procesu, wizualnym zapisem myśli i emocji, intuicyjnym manifestem, a zarazem niezależną formą wypowiedzi artystycznej. Artystka, wychodząc od tradycyjnego warsztatu graficznego, tworzy również prace przestrzenne — instalacje i obiekty, w których zatrzymuje proces rycia w matrycy graficznej.

Sam akt twórczy — cięcie i opracowywanie matrycy — to moment, który określa jako centrum procesu graficznego. W takim ujęciu matryca funkcjonuje jako niezależne dzieło. Proces rzeźbienia w linoleum staje się dla niej rodzajem medytacji — konfrontacją z oporną materią, w której ujawnia się napięcie między gestem a materiałem. To moment styku ciała artystki z graficzną „skórą” (matrycą). Jednocześnie podczas tworzenia zbiera i dokumentuje efemeryczne elementy procesu: odciski matrycy na skórze, podłodze pracowni, a także resztki z matrycy graficznej, które w tradycyjnym warsztacie są utylizowane. Rzepecka eksponuje „odpady” obok prac jako pochodne procesu, dające początek grafice i będące częścią aktu twórczego.

Doświadczenie w pracy z odbiorcą sztuki wpłynęło na jej zainteresowanie relacją artysta–odbiorca i w swoich działaniach często otwiera widza na haptyczność obiektów. Tym samym, poprzez doświadczenie dotyku, zaprasza do bezpośredniego kontaktu z dziełem, umożliwiając niejednoznaczne wejście w proces twórczy, który zazwyczaj pozostaje niewidoczny.