Przyciąga mnie to, co peryferyjne — to, co wślizguje się do naszej świadomości podprogowo I delikatnie. Obiekty znalezione są dla mnie właśnie takimi rzeczami. Ich nieoczywistość zmusza mnie do eksploracji i odkrywania poziomu abstrakcji, który generuje nowe spostrzeżenia, przywołuje wspomnienia i odtwarza przeszłość.

Spotkanie ze znalezionym materiałem jest jak wywoływanie duchów — nigdy nie wiadomo, co mają do powiedzenia ani gdzie zasieją ziarno sentymentu. Poprzez te obiekty badam przypadkowe spotkania. Stają się punktem wyjścia do pracy z porzuconym, z historiami marginalnymi, z nielinearnymi symulacjami, z archeologią.

Te obiekty to ignorowane mikro-narracje — mieszkańcy świata, w którym nic nie zostaje zapomniane. Tworzą konstelacje pomiędzy moim brakiem wiedzy na ich temat a tym, co intuicyjnie rozumiem. Ten brak staje się impulsem dla wyobraźni, poszukiwaniem dopełnienia — rodzajem spoiwa.

Catherine Malabou pisze o nagłych, radykalnych transformacjach osobowości — o tym, jak przypadek, trauma czy niespodziewana zmiana mogą przemienić tożsamość w coś zupełnie nowego, stworzonego z innej materii, nieciągłego, zszytego na nowo. W tym kontekście duch, obiekt czy pamięć stają się nie tyle śladami, co impulsami do zmiany — fragmentami nowej, jeszcze niesklasyfikowanej osobowości.

Jak duchy, porzucone przedmioty są paradoksalne — żywe i martwe jednocześnie. Archeologia rzeczy i słów znalezionych jest niesystematyczna, pozbawiona logiki, a jednak szybko wydobywa prawdziwe wspomnienia. Obiekty i obrazy, podobnie jak słowa, opierają się oderwaniu od znaczenia — a mimo to z łatwością przywołują nowe wrażenia.